Katarzyna Zyskowska - Mrok jest po naszej stronie

 Dzień dobry, 

Przychodzę dzisiaj do Was z krótką recenzją książki, którą udało mi się przeczytać w okresie świątecznym, no, powiedzmy, że do dwóch dni po świętach - dokończyłam ją. Dawno nie czytałam nic z pióra autorki, a że dostałam książkę w prezencie, przeczytałam ją, bo zbierała większość pozytywnych opinii. 

Katarzyna Zyskowska - Urodziła się w 1979 roku. Jest polską pisarką i absolwentką Dziennikarstwa i Nauk Politycznych na Uniwersytecie Warszawskim.

Katarzyna Zyskowska - Mrok jest po naszej stronie

Przeznaczenie zesłało im miłość, historia uczyniła z nich wrogów.

Zaczęło się od miłości. I od pewnej chłodnej listopadowej nocy 1938 roku i przypadkowego spotkania w dramatycznych okolicznościach. Ona – młoda, obiecująca pisarka. On – żydowski prawnik pełen wiary w sprawiedliwość i sens walki o lepszy świat. Połączyły ich ideały, ale wojna i historia zmieniły je w ideologię. Musieli wybierać, a gdy spotkali się ponownie, byli już innymi ludźmi. Opowieść o namiętności, której nie można powstrzymać, i zdradzie, której nie da się cofnąć.

Okładka książki jest intrygująca. Widzimy kobietę i ptaka. Dominuje czerń, odcienie szarości i żółte i pomarańczowe dodatki. Okładka jest satynowa z wytłuszczeniami, ma również skrzydełka, które chronią ją przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka krótkich polecajek, a na drugim kilka zdań o autorce powieści. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona została na części i opisane lata akcji.

Bardzo dawno temu czytałam książkę autorki - Przebudzenie - i z tego, co pamiętam, figurowała pod podwójnym nazwiskiem. Ta książka nie była moją ulubioną, więc do tego czasu nie miałam zbytnio po drodze z jej twórczością. Czyta się dosyć dobrze, aczkolwiek na początku ciężko mi było wejść do tej historii. Pisana z wielu perspektyw, może nastręczyć czytelnikowi małych problemów, ale później, gdy już zorientujemy się w powieści, idzie zdecydowanie lżej. Mamy kilku bohaterów, którzy są tu głównymi i ważnymi. Jest Arie, jest i Hania. I ktoś jeszcze... Ogólnie podziwiam autorkę za research do tej książki. Wykonała z pewnością kawał dobrej roboty, co widać po ocenach tejże książki choćby na lubimyczytać. Myślę, że może nie jest to literatura dla każdego, niemniej jednak wartościowa. 

Chciałabym też w miarę na początku zaznaczyć, że to lata trudne, ciężkie. Czytamy o komunizmie, przemocy, brutalnych przesłuchaniach, pobytach w więzieniu, czy nawet o samej śmie*ci, więc dla wrażliwych czytelników nie będzie to odpowiednia lektura. No chyba, że sami będziecie mieć ochotę na jej poznanie, to już Wasza decyzja. Ja uprzedzam, bo w trakcie czytania i mnie nie raz mina zrzedła... Ja jednak jestem odporna na takie opisy, czytałam dużo brutalniejsze książki. 

Bohaterowie są bardzo porządnie stworzeni. Nie brakuje im charakteru, każdy z nich jest inny, ma inne poglądy i sposób bycia. Jednych lubimy od pierwszej strony, drugich wręcz przeciwnie, a jeszcze na temat innych zmieniamy co chwilę zdanie. Ja, po dłuższym rozważaniu nie polubiłam nikogo. Jakoś nie potrafiłam obdarzyć nikogo sympatią. Dlaczego? Nie wiem sama. Po prostu w tym aspekcie nie zaiskrzyło. Co nie zmienia faktu, że bohaterowie mają bardzo ważną rolę do odegrania. 

W tej powieści dużo czytamy o uczuciach, emocjach naszych bohaterów, które głównie przeżywają w sobie. Nie dzielą się nimi, a sami je wałkują. Co gorsza lub lepsza (zależy dla kogo) w drugiej części powieści akcja zwalnia i pojawia się mnóstwo przemyśleń postaci. Retrospekcji, które związane są z przesłuchaniami. Jednak mnie chyba bardziej właśnie ta druga część się podobała. Były opisy mocnych, przemocow*ch przesłuchań. Była drastyczniejsza i wiele rozjaśniała. 

Reasumując... Chciałabym, byście dali szansę tej książce. Opisuje ona czasy trudne, wzorowane na prawdziwych wydarzeniach, ale z wplataną fikcją literacką. To nie jest łatwa i lekka książka. Literatura piękna wiąże się z poświęceniem czasu na zrozumienie i może czasem i refleksje nad tym, co właśnie się przeczytało. Lilith patrzy i ocenia - trzeba zaakceptować ten stan rzeczy i wgryźć się w książkę. Nie wiem do tej pory jak ją ocenić. Chciałabym, byście dali jej szansę, o ile lata komunizmu, drugiej wojny nie są dla Was straszne i byście ocenili ją sami. 

A może już macie wyrobione zdanie na jej temat?