Joanna Chmielewska - Florencja, córka diabła

Dzień dobry, 

Przygotowałam dla Was kolejną mini recenzję książki Chmielewskiej, która należy do kolekcji kryminałów. Kolekcja ta od wielu lat czeka na przeczytanie na mojej półce, a w roku 2025 udało mi się przeczytać ponad połowę, co jest naprawdę dobrym wynikiem. 

Joanna Chmielewska - autorka powieści sensacyjnych, kryminalnych, komedii obyczajowych, a także książek dla dzieci i młodzieży. Ukończyła Wydział Architektury na Politechnice Warszawskiej, z zawodu inżynier architekt. Pracowała m.in. w Samodzielnej Pracowni Architektoniczno-Budowlanej "Blok", w Energoprojekcie, w Biurze Projektów "Stolica". Pracowała przy budowie Domu Chłopa. Debiutowała w 1958 na łamach czasopisma "Kultura i Życie" jako prozaik. Przez pewien czas pisała w Kulturze i Sztuce na tematy związane z architekturą wnętrz. W 1964 miał miejsce debiut książkowy – wydała sensacyjną powieść Klin. Łączny nakład jej powieści w Polsce przekroczył 6 mln egzemplarzy, a w Rosji - gdzie uważana jest za najpoczytniejszą pisarkę zagraniczną - 8 mln. Jej książki tłumaczono na języki obce 107 razy. Zmarła w 2013 roku.

Joanna Chmielewska - Florencja, córka diabła 

Wznawiane po czterech latach Wyścigi i Florencja, córka Diabła oparte były na faktach, które nie tylko pozostały nadal aktualne, ale wręcz doszły do pełni rozkwitu. Na całą, wówczas jeszcze skromną, a dziś rozszalałą przestępczość nikt nie zwrócił uwagi...

Książka okładkowo, wiadomo, pasuje do całej kolekcji. Mniejszy format, minimalizm. Drobna czcionka i zbity tekst. Marginesy zostały zachowane. Całość grzbietem również pasuje i tworzy napis „kolekcja kryminałów”. 

Już przeszło dziesiąte spotkanie z piórem autorki w minionym, 2025 roku. Wiem zatem, czego się po niej spodziewać. Nasza relacja jest doprawdy... Przewrotna. I tym razem, nie do końca historia ta przypadła mi do gustu. Dlaczego? 

Jest to druga, zaraz po Wyścigach, powieść z główną tematyką wyścigów konnych i koni. Nie jest to coś, co mnie interesuje. A Florencja to właśnie kobyła, która bierze udział w akcji i to wszystko rozchodzi się o nią. 

Akcja jest bardzo dynamiczna, dużo się dzieje, dzięki czemu czyta się szybko. Nie ma tu jakichś blokad podczas lektury, ale też nie jest to coś wybitnego, co moglibyśmy czytać z zapartym tchem.

Reasumując uważam, że jest to przeciętna powieść przygodowa z wątkiem kryminalnym, bowiem mamy tru€a. Mamy ruską mafię, machlojki i przekręty związane z pieniędzmi. Fabuła ma ręce i nogi, aczkolwiek do mnie nie przemówiła tym razem. Przeczytałam, ale bez zachwytów. 

Musicie sami zdecydować, ja szczerze Wam jej nie polecę.