Beata Janiak - Na progach wspomnień

 Dzień dobry, 

przychodzę do Was z krótką opinią na temat książki, do której miałam przyjemność wykonać redakcję i korektę po składzie. Jest to autobiografia, ale tak naprawdę może opowiadać historię jednego z nas. 

Beata Janiak - brak informacji o autorce

Beata Janiak - Na progach wspomnień 

„Na Progach Wspomnień” to opowieść o kobiecie, która odważyła się spojrzeć poza granice bólu, rozczarowania i codziennych lęków.

To historia o miłości, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie, o macierzyństwie będącym źródłem siły i o drodze, na której każdy krok staje się wyborem: poddać się czy pójść dalej.

Książka pozwala na chwilę się zatrzymać i uwierzyć, że szczęście zawsze czeka – wystarczy odważyć się po nie sięgnąć.

Autorka od zawsze marzyła o tworzeniu własnych historii. Inspiruje się codziennością, która staje się początkiem niezwykłych opowieści. Jej debiut to zaproszenie do wejścia w świat pełen refleksji.

Okładka jest zdjęciem z prywatnej galerii autorki. Widzimy budynek, drzwi, okna... I o tym będzie w tej książce. Ale musicie sięgnąć, by zrozumieć o co chodzi. W dotyku jest matowa, bez skrzydełek. Strony są białe, czcionka wystarczająca dla oczu. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Ma niecałe sto stron, to dość krótka książka.

Autorka posługuje się przystępnym językiem, który momentami nasączony jest wartościami, o których trzeba pamiętać w życiu. Na przykładzie losów bohaterki widzimy ponoszone konsekwencje podjętych decyzji. Uczy nas na cudzych błędach, pokazuje, jakie życie potrafi być... Nie zawsze usłane różami, a czasami wciąż pod górkę.
Przedstawia nam znaczenie domu, tego, co wnoszą do naszego życia relacje nie tylko z rodzicami i rodzeństwem, ale i z przyjaciółmi czy partnerami. 

Beata Janiak chce nam pokazać, że warto dążyć do spełnienia marzeń, do określonych celów. Mimo że jest wiele przeciwności losu - zawsze warto. Często zbierają się nad nami ciemne chmury, ale zawsze po burzy kiedyś wychodzi słońce. W tym przypadku miłość do małej istotki była siła napędową. Każdy z nas jest w stanie znaleźć cel; coś, co będzie prowadziło nas do szczęścia i do walki. Musimy tylko usiąść i wszystko na chłodno przeanalizować. 

Uważam, że autorka poruszyła trudne, ale prawdziwe tematy. Takie, które dotyczą nas, zwykłych ludzi. Nas i naszej codzienności. Miłość, przyjaźń, strata, żal, smutek, żałoba i wiele innych. Możemy wyciągnąć z lektury kilka wniosków. Myślę, że gdybym miała drugi raz zastanawiać się, czy po nią sięgnąć - zrobiłabym to. 

A Wy? Skusicie się?