E.L.James - Kraina duchów

 Moi Kochani, 

Bardzo rzadko się to zdarza, ale... Przychodzę do Was z perełką tego roku. Jest ich naprawdę niewiele. Ale ta książka... Co ona ze mną zrobiła... Po prostu majstersztyk.

E.L.James – Brytyjska pisarka, autorka powieści erotycznych. Pracuje w telewizji, ale od dzieciństwa marzyła o pisaniu historii, które podbiją serca czytelników. W końcu zdobyła się na odwagę i napisała swoją pierwszą powieść, „50 twarzy Greya” (2015). Inne jej książki to „Gray”, „Ciemniejsza strona Greya” i „Nowe oblicze Greya”. Na ich podstawie powstały filmy.

E.L.James – Kraina duchów 

W jednej druzgocącej chwili Emily straciła wszystkich, których kochała. Po śmierci obojga rodziców musiała zamieszkać ze swoim nowym opiekunem, przybranym wujkiem Dylanem, w jego posiadłości w Londynie. Emily i Dylana łączy tylko ból po stracie najbliższych – są sobie praktycznie obcy. Nowe życie jest dla dziewczyny nie do zniesienia. Cierpienie, żałoba, samotność… Ale w londyńskiej posiadłości jest ktoś jeszcze.

Młody, przystojny, zabawny, nieco irytujący, ale niezwykle czarujący – nikt nie rozumie Emily tak jak Tristan. Szybko staje się jej najbliższym przyjacielem, ale też kimś znacznie więcej. Jedyny problem polega na tym, że… wyłącznie Emily go widzi.

Czy można zakochać się w duchu?

Okładka książki jest satynowa w dotyku z wytłuszczeniami. Głównie dominuje fioletowy kolor ze złotym. Ma skrzydełka, dzięki czemu książka ma dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Pod względem redaktorsko-korektorskim nie mam zarzutów, nawet jeśli błędy się pojawiły – nie zwracałam na nie uwagi, bo fabuła mnie całkowicie pochłonęła...

Jest to moje bodajże szóste lub siódme spotkanie z piórem autorki, ale muszę się Wam przyznać, że ta książka jest numerem jeden w dotychczasowym dorobku pisarskim James. To, co ona w tej książce uczyniła przebija wszystko, dosłownie. Powiem szczerze, że nie spodziewałam się aż tak fenomenalnej książki! Nawet teraz, kiedy piszę recenzję, czuję wszystko bardzo dokładnie... Pióro autorki jest przyjemne i lekkie, nie mamy żadnych trudności podczas lektury. Wręcz przeciwnie, ja wpadłam do wykreowanego świata i nie chciałam z niego wychodzić, chociaż łatwo nie było... Sam pomysł na fabułę mógłby się wydawać poniekąd zwyczajny, a jednak na swój sposób jest oryginalny. Pomieszanie świata realnego z fantastycznym, bo umówmy się... Duchy nie istnieją. Prawda...? ;) Musicie uwierzyć mi na słowo, że ta fabuła zrobi z Was miazgę. Musicie to przeczytać. Po prostu. 

Emily jest główną bohaterką, która, lekko mówiąc, ma przegwizdane. Doświadczyła straty całej rodziny. Wszystkich najbliższych. Wszystkich, których kochała całym sercem. Zostaje sama jak palec. Samiusieńka. Nie chciałabym czuć tego wszystkiego, co ona, tak długo jak właśnie Emily. Te emocje rujnują człowieka doszczętnie. Zjadają kawałek po kawałku... Chwilami naprawdę ją podziwiałam. Bardzo ją polubiłam i cały czas trzymałam za nią kciuki, żeby jakoś to wszystko poskładało się do kupy i żeby pogodziła się z odejściem bliskich. Bo to właśnie pożegnanie jest w tym wszystkim najtrudniejsze. Puszczenie wolno tych, których tak usilnie chcemy mieć przy sobie... Tristan to chłopak duch, który od samego początku wpadł do mojej głowy i nie chciał wyjść. Po prostu był tak intrygującą postacią, że nie mogłam dać sobie spokoju i chciałam wiedzieć o nim jak najwięcej. Był moim ulubionym bohaterem. Szkoda, że jest tylko duchem... I jest też Dylan, który sprawuje opiekę nad przyszywaną siostrzenicą. Oboje cierpią, bo stracili najbliższą rodzinę... Niemniej jednak Dylan zostaje opiekunem Emily i cóż... Ich relacja bywa różna. Z resztą mam swoje uwagi co do niego, ale wstrzymam się z omawianiem ich na głos do momentu kontynuacji. Bo być musi. Tak czytelników się nie zostawia! Postacie są dobrze wykreowane, niczego im nie brakuje oprócz odrobiny szczęścia i spokoju. Polubiłam ich i każde na swój sposób. Jednak to Tristan przyskarbił sobie najwięcej mojej sympatii.

Ta książka wywołała we mnie tak wiele różnych emocji, że to nie mieści się w głowie. W pewnym momencie płakałam, rozumiecie to? Płakałam... Moje serce złamało się na pół jeszcze kilka razy do końca powieści. Czułam się jak wrak po doczytaniu do ostatniej kropki. Moje serce bolało i biło jak oszalałe. Na własnej skórze czułam wszystko to, co Emily. Tak, jakbyśmy były jedną osobą... Mało komu się to zdarza, bym aż tak wczuła się w powieść. Także... E.L.James... gratuluję. Jesteś najlepsza, a Twoja książka zapisała się w mojej wewnętrznej top liście życiowych perełek. 

To, jakich wątków się podejmuje autorka – od razu uprzedza o nich, na początku powieści – wymaga wiele godzin researchu. Mamy poruszany temat żałoby, prób sa***ójczych, depresji, zażywania nark*tyków, są sceny +18, ale napisane ze smakiem i nie ma ich wiele. Podziwiam ją za to wszystko, bo uważam, że niczego tutaj nie brakuje, a tematy są w wystarczający sposób rozpisane i pokazane na przykładzie bohaterów. Myślę, że to kawał naprawdę dobrej, ale jednocześnie TRUDNEJ powieści. Nie spodziewajcie się po niej lekkiej lektury. Nie będzie taka. Dojedzie Was emocjonalnie. Dzięki temu jednocześnie jest taka... Życiowa. 

Kolejnym ważnym aspektem tej książki są relacje między bohaterami. Widzimy relacje Emily z najbliższą rodziną, jej przyszywanym wujkiem i jego partnerką. I zresztą nie tylko. Jest jeszcze przecież duch, który odegra w tej powieści bardzo ważną rolę. I właśnie doceniam to, że te relacje CZUĆ. Bo ja czułam wszystko to, co oni, więc dlatego tak od środka mnie to zjadało. Ta książka tak mocno weszła mi do głowy, że chyba nigdy w życiu o niej nie zapomnę. 

Poza tym to, co E.L.James zrobiła na koniec powieści... Ten plot twist... Zmiótł mnie z planszy. Trochę się tego spodziewałam, ale do samego końca wierzyłam, że to wszystko potoczy się inaczej... Ale dzięki temu poczułam, jak strzela mi coś w środku i pozostawia milion emocji i myśli związanych z fabułą. OCZYWIŚCIE, czekam na kontynuację. TO NIE MOGŁO SIĘ TAK SKOŃCZYĆ!

Jeny, gdybyście wiedzieli, co się teraz dzieje w mojej głowie i duszy po skończeniu tej książki... Ja ją wciąż czuję...

Reasumując... Uważam, że to MAJSTERSZTYK. 10/10. PEREŁKA ROKU. MUSICIE PRZECZYTAĆ! I nawet się nie zastanawiajcie!

Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem