WYWIAD z Magdaleną Ostrowską!

Dzień dobry!

Przychodzę dzisiaj do Was z kolejnym wywiadem, który mam uprzejmość opublikować na moim blogu. Bardzo się cieszę, że tak tłumnie przybywacie na mój blog i czytacie wpisy. Jest mi bardzo miło!

Magdalena Ostrowska-Dołęgowska – psycholog, geograf, dawniej dziennikarka sportowa i ultramaratonka. Z zamiłowania pisze szorstkie historie o dojrzewaniu i odnajdywaniu drogi do domu czy swojego miejsca na świecie. Kocha pogubionych bohaterów i stara się opowiadać z humorem o sprawach, które budzą refleksje i zostawiają w duszy autentyczny ślad.

TMS - Tylko magia słowa | MO - Magdalena Ostrowska

TMS: Gdybyś miała złotą rybkę, która spełni Twoje trzy życzenia, to o co byś ją poprosiła?

MO: Jest kilka bardzo osobistych rzeczy, o które bym poprosiła i żadna nie jest związana z pisaniem, ale jeśli miałabym skupić się na tym wątku… Poprosiłabym tylko o jedno. Żeby o moich książkach usłyszały wszystkie osoby, które mogą się w nich zakochać i które po przeczytaniu tego, co napisałam, naprawdę coś poczują.

TMS: Czy piszesz aktualnie jakąś powieść? Na jakim etapie jesteś? A może dopiero planujesz? Jeśli tak, to co to będzie? Masz już może tytuł? Gatunek? Opowiesz coś o niej?

MO: Teraz nad kontynuacją „Ojca roku”, bo dostałam mnóstwo próśb od osób, które chciałyby poznać dalsze losy Patryka i Tosi. Boję się jak jasna cholera, bo ta książka naprawdę zrobiła trochę szumu i jeśli kontynuacja ma rzeczywiście powstać, to musi być dobra. Ale mogę Ci opowiedzieć o czymś, co właśnie skończyłam. Określiłabym to jako mroczny obyczaj w klimacie domestic noir.

To historia dziewczyny, która odziedziczyła dom po babce. Samej babki nigdy nie poznała, bo ojciec zostawił ją i matkę, gdy Weronika – nasza bohaterka – miała ledwie 3 lata. Dom i odnalezione pamiętniki babki opowiadają Weronice dramatyczną historię jej rodziny, jednak prawdziwym kluczem do prawdy wydaje się sąsiad – Wiktor. To wyraźnie mroczniejsza odsłona mojej twórczości, a na podstawie pierwszych wrażeń recenzentów – mogę powiedzieć, że plot twist naprawdę wyrywa z kapci :)

TMS: Czy planujesz w głowie (na papierze lub w notatniku) pomysły na kolejne książki?

MO: Mam trochę pomysłów w notatniku w telefonie i specjalny plik w google docs. Niektóre historie siedzą tam od dawna, bo wciąż czuję się za słaba, żeby je napisać, inne – powstają po prostu. Mam wątły pomysł, siadam, zaczynam pisać plan i spod palców wychodzi coś fajnego.

TMS: Co jest Twoją inspiracją do pisania?

MO: Powiedziałabym – co daje mi pociąg do pisania. Przeżywanie emocji, których nie miałabym chęci zapraszać do swojego własnego życia, żeby nie fundować sobie emocjonalnych rollercoasterów. A poza tym – za każdym razem czuję się trochę tak, jakbym wsadzała list do butelki i rzucała ją do morza z nadzieją, że ktoś to znajdzie, przeczyta i przeżyje coś dzięki mojej historii. Szukam połączenia dusz.

TMS: Kiedy narodziła się Twoja miłość do książek?

MO: To przypływało falami. Moje pierwsze miłości to „My, dzieci z Dworca Zoo”, „Malowany ptak”, „Mistrz i Małgorzata” oraz „Mały książę”. Lubiłam, gdy książki szarpały duszę, zmuszały do przemyśleń, bo byłam młodą gniewną nastolatką, która bardzo mocno przeżywała świat. A potem ujęła mnie zupełnie inna literatura. Sapkowski i Pilipiuk. Niesamowicie mi się podobało, jak tworzyli postacie. Ile u nich było sarkazmu, uszczypliwości, charakteru. Teraz mam za sobą na świeżo „Ubika” Philipa K. Dicka i muszę przyznać, że to jednak z najlepszych książek, jakie czytałam. Uwielbiam, gdy literatura porusza wątki egzystencjalne, ale nie jest jednocześnie chłostą emocjonalną.

TMS: Czy trudno było napisać swoją pierwszą książkę? Jaki jest jej tytuł? Jakie emocje Ci towarzyszyły? Jakie przeszkody stały na Twojej drodze?

MO: Całkiem pierwszą napisałam o… bieganiu. „Szczęśliwi biegają ULTRA”. To było naprawdę spełnienie marzeń, bo pojechaliśmy z Krzyśkiem – moim byłym mężem do Boulder w Colorado, wynajęliśmy pokój w pięknym górskim domu i tam każdego ranka szliśmy na taras wśród drzew, wypić kawę i pogadać o tym, co dziś będziemy pisać. A po pisaniu biegaliśmy po górach, wspinaliśmy się na czterotysięczniki, jeździliśmy rowerami. Bajka. Pisałam książkę z widokiem na sarny i góry w tle. Jak z filmu, prawda? Tamta pierwsza książka była właśnie taka. Współpraca z wydawnictwem Galaktyka też.

A pierwsza powieść… leży w szufladzie. No dobrze – na Wattpadzie i dostała nawet wyróżnienie w konkursie „Złote Sowy Wattpada”. Pisałam ją w sposób nieskrępowany, pełna radości i naiwności. To było fantasy ze smokami, wampirami, syrenami i krakenami. Z dramatycznym wątkiem miłości i przeznaczenia. Kilka tomów. Jeszcze nie skończyłam. Ta książka to była moja pierwsza pisarska miłość. Nie wyobrażałam sobie, że mogłabym pisać coś innego. Ale żaden wydawca jej nie chciał. Może kiedyś.

TMS: Czy pisząc książkę, utożsamiasz się ze swoimi bohaterami?

MO: Tworzę różnych bohaterów i wielu z nich daję kawałek własnej emocjonalności. To chyba normalne. Ale nigdy nie piszę o sobie i nie wyobrażam sobie, że to ja jestem bohaterką. Raczej piszę o ludziach, których chciałabym w życiu mieć. Poza tym – lubię wcielać się w różne postaci, wyobrażać sobie bycie kimś innym, sprawdzać, jak to mogłoby być mieć inne tło historyczne, inne doświadczenia. Wtedy można przeżyć wiele żyć.

TMS: Jakie emocje towarzyszyły Ci, kiedy trzymałaś swoją debiutancką powieść w dłoniach? Czy przy kolejnych wydanych papierowych dzieciach jest tak samo?

MO: Skrajne :) Było mi szkoda, że nie zawalczyłam o adekwatną okładkę. „Insta story” zostało – niestety – ubrane w bardzo mylące szaty. Ten róż i egzaltowana postać sugerują tanie romansidło, a to zdecydowanie bardziej dramat psychologiczny, choć również bez chłosty emocjonalnej. Mimo to – bardzo się cieszyłam, że się udało i jestem za to Alegorii szalenie wdzięczna. Jednak chyba najbardziej poruszyło mnie, gdy dostałam „Ojca roku”, bo tu okładka była moim pomysłem i wiem, że to był strzał w dziesiątkę. Mnóstwo osób odnosi się do tego w opiniach. A barwiony brzeg z Tosią i Patrykiem to absolutny heart breaker :)

TMS: Który ze znanych autorów jest Twoim ulubionym?

MO: Gdybym miała patrzeć po tym, do których najchętniej wracałam, byliby to: Sapkowski, Pratchett i Pilipiuk. Ale to się zmieniało i z pewnością będzie zmieniać. Uwielbiam też Palahniuka za „Fight club” i Dicka za „Ubika” i „Blade Runner. Czy androidy marzą o elektrycznych owcach”.

TMS: Po jaki gatunek najczęściej sięgasz i czytasz?

MO: Thriller i fantasy, a szczególne miejsce w moim sercu zajmuje science-fiction. Zawsze bardzo mnie porusza to, jak tam pokazywana jest samotność, nieuchronność, tęsknota, śmierć. Bo kiedy człowiek zostaje sam w kosmosie albo wraca do świata, w którym nie ma już nikogo bliskiego – to szczególnie przejmujące.

TMS: Gdyby miano zekranizować Twoją książkę „Ojciec roku” – kogo z show biznesu widzisz jako swoich bohaterów?

MO: O rany! Nie znam polskich aktorów. Serio. W ogóle nie za bardzo znam ludzi z show-biznesu. Wśród tych zagranicznych też zatrzymałam się lata temu. Chyba najnowsi aktorzy to ci, których znam z Diuny :)

TMS: Czy kiedykolwiek myślałaś, że będziesz pisarką?

MO: Kiedyś myślałam, że będę. Ale potem się z tego wyleczyłam. Bardzo trudno żyć z pisania, jeśli nie pisze się rzeczy super popularnych.

TMS: Jak zareagowałabyś na to, gdybyś przyjechała do obcego miasta, a ktoś rozpoznałby cię i poprosił o autograf? (Tak po prostu, bez żadnej okazji?)

MO: To już się zdarzało, w dawnych czasach, po „Szczęśliwi biegają ULTRA”. Bo ta książka to była mocna pozycja na rynku. Sprzedała się w 12,5 tysiąca egzemplarzy, miała status biegowej książki roku. Zdarzało się, że jechałam na zawody i ktoś poznawał mnie na trasie, zagadywał, mówił o książce. Poznałam dzięki niej wielu ludzi i to było bardzo miłe.

Jeszcze się nie zdarzyło, żeby ktoś zaczepił mnie w związku z powieściami, ale jedna pani znalazła mój e-mail w sieci, żeby poprosić o kontynuację „Ojca roku” – liczy się?

TMS: Jak radzisz sobie z negatywnymi opiniami, recenzjami lub konstruktywną krytyką?

MO: Jeśli krytyka jest konstruktywna – przyjmę, choć czasem mam inne zdanie i się boczę na początku, a potem mówię – okej. Coś w tym jest. Mój przyjaciel, Radek Puchała, przerabiał to ze mną wiele razy. Ale czasem krytyka jest tylko krytyką albo pokazuje, że książka nie trafia w swój target. Z taką krytyką dla krytyki też się spotkałam. Na Forum Nowej Fantastyki krytyka jest okropna i bolesna. Często służy tylko temu, żeby ktoś mógł się poczuć mądry i ważny. Nie wiem, ilu ludzi odeszło stamtąd z połamanymi skrzydłami. I mam nadzieję, że się z tego podnieśli.

TMS: Którą z wydanych powieści darzysz największym sentymentem i dlaczego?

MO: Najbardziej zależało mi na „Ojcu roku”, bo czułam, że to będzie petarda. Ale większy sentyment mam chyba do „Game mastera”, bo to książka właśnie bardziej egzystencjalna. O samotności, tęsknocie, poszukiwaniu lepszego życia i protezach, jakie daje wirtualny świat.

TMS: Co jest twoim zdaniem najtrudniejsze w wydaniu książki? Proces pisania, szukania wydawcy, dalszej pracy nad powieścią, a może promocja?

MO: Co innego na każdym etapie. Zawsze się okazuje, że góra nie kończy się za załomem, tylko jeszcze kawał drogi przed tobą. Pisanie to pikuś. To się robi z serca i to w moim odczuciu najważniejszy warunek, jeśli ma się na tej drodze wytrwać. Bo tyle razy dostajesz w tyłek, że jeśli się męczysz pisaniem – odpuścisz albo wręcz uciekniesz z płaczem.

Szukanie wydawcy to dramat, ale jak to powiedział mój dobry kolega – dłuży się tylko pierwszy rok. Oczywiście powiedział to sarkastycznie. Najtrudniej jest zostać w ciszy i uświadomić sobie, że to dopiero początek. Bo po uśrednieniu – na rynek dzień w dzień wychodzi po 16 powieści dla dorosłych czytelników. Thrillerów, obyczajówek, fantasy, etc. Nie ma tu mowy o książkach dla nastolatków, dzieci czy poradników. Same powieści dla dorosłych. A wielcy gracze mają wszystko, co trzeba, żeby zalać swoją książką rynek i pochłonąć uwagę czytelników. Załóżmy, że takich wydawców jest pięciu. A co z tą dziewiątą czy szesnastą książką danego dnia? Nikt nie jest w stanie przeczytać wszystkich powieści, które mogłyby go zainteresować. Trzeba wybierać. A zatem autor musi się przebić do świadomości czytelników, bo nawet jeśli napisze arcydzieło, to jeśli nie będzie krzyczał o nim głośno, to przeczyta je grupka ludzi i poleci ją trochę większej grupce.

Jest też wiele innych smutków, o których autorom nie wolno mówić. Dużo frustracji trzeba pokonać, żeby dotrzeć do czytelnika, który będzie mógł poczuć to, co dla niego przygotowaliśmy. Ale kiedy już udaje się do niego dotrzeć – to jest ogromna nagroda.

TMS: Co doradzisz osobie, która pracuje nad swoją pierwszą powieścią i drży nad słowem „koniec”?

MO: Powiem jej, że stety i niestety – to dopiero początek :)

BARDZO dziękuję za ten wyczerpujący wywiad i turbo ciekawy! Wczytałam się w niego i aż chciałoby się jeszcze!

Ja znam dopiero jedną książkę Magdy "Ojciec roku", ale... nie spocznę na laurach. Kiedyś nadrobię pozostałe lub większą część. Rozmowa z autorką była fascynująca i jest inspirująca. Co uważacie? :) 

Znacie twórczość pisarki? A może dopiero macie ją w planach?

OJCIEC ROKU -> RECENZJA TUTAJ, KLIK