Caleb Carr - Moja ukochana bestia

 Dzień dobry,

Przychodzę dzisiaj do Was z krótką opinią po przeczytaniu książki, w której kot ma główną rolę. Zachęcona opisem, skusiłam się na egzemplarz. Nie miałam co do niej żadnych wymagań, byłam ciekawa, co znajdę w środku i w jakiej formie.

Caleb Carr – autor m.in. słynnego Alienisty, od najmłodszych lat był miłośnikiem kotów, a jego relacje z nimi zazwyczaj okazywały się trwalsze od związków z ludźmi.

Caleb Carr – Moja ukochana bestia

W późniejszych latach w jego życiu pojawiła się Masza, kotka syberyjska, z którą połączyła go na siedemnaście lat naprawdę wyjątkowa zażyłość. Kiedy została poturbowana podczas jednej z walk, tylko Carr potrafił jej pomóc. Ona z kolei dobrze wiedziała, jak ulżyć jemu, gdy cierpiał z powodu choroby. Dzięki bogatej wiedzy na temat kociej behawiorystyki i własnemu doświadczeniu Carr odkrył wiele tajemnic Maszy. Historia ich uczuciowej relacji może zafascynować i poruszyć czytelników niezależnie od ich wieku, wykształcenia, profesji czy zainteresowań.

Książka wydana jest porządnie, w twardej oprawie. Liczy ponad trzysta stron, a w środku znajdziecie kilka fotografii Maszy. Na froncie widzimy kotkę, o której jest książka. Strony są kremowe, tekst zbity, ale czytelny, czcionka o odpowiedniej wielkości, a marginesy zostały zachowane. Jest w nieco większym formacie, niż standardowe książki.

Nie mogę na temat tej książki napisać zwykłej recenzji. Dlaczego? Ponieważ ta historia, to fakty z życia autora. Opisuje on swoje życie z Maszą, która staje się jego przyjaciółką, a może i coś więcej? Moim zdaniem łączyła ich relacja głębsza, jeśli chodzi o psychologiczny punkt widzenia. Nie mogę oceniać poszczególnych elementów jak zazwyczaj, bo nie miałoby to sensu.

Przeważnie czytało się dosyć lekko, chociaż trzeba na początku wczytać się w styl autora, jego język i myślenie. Nie jest to łatwe, ale jak „kliknie” to będzie naprawdę w porządku. Autor dokładnie opisuje życie z kotką, ale nawiązuje do poprzednich kotów, nad którymi sprawiał opiekę.

Myślę, że ta relacja może nam uświadomić, że nie tylko pies to przyjaciel człowieka. Kot również. W moim przypadku był to chomik, którego jako pierwszego i na ten moment ostatniego mieliśmy z mężem. Ta relacja to było coś więcej niż na zasadzie zwierzątko a człowiek. Masza i Caleb rozumieli się idealnie. Umieli ze sobą rozmawiać i postępować, ale nie zawsze było łatwo i cukierkowo. Kotkę charakteryzowała niezwykła odwaga i butność, miała charakterek godny zapamiętania.

Mnie książka się podobała, ale momentami uważam, było wiele zbędnych akapitów, które nic nie wnosiły, a tylko zapychały strony. Myślę, że po książkę może sięgnąć każdy zainteresowany. Zagłębicie się w relacje autora i jego kota. Znajdziecie wiele ukrytych znaczeń między wersami. Może akurat Wam spodoba się bardziej, jak dla mnie to takie 6/10 gwiazdek. 

Sięgnięcie?

Za książkę dziękuję wydawnictwu