środa, 18 listopada 2026

WYWIAD z Karoliną Klimkiewicz!

Dzień dobry!

Przychodzę do Was z kolejnym wywiadem! Tym razem miałam przyjemność wysłać swoje pytania do Karoliny Klimkiewicz, którą bardzo sobie cenię jako autorkę. Czytałam większość jej powieści i wiele z nich zajmuje szczególne miejsce w moim sercu.

Katarzyna Klimkiewicz - rodowita oleśniczanka. W życiu prywatnym mama i żona. Na co dzień doktor nauk społecznych, wykładowca akademicki na Uniwersytecie DSW Ideis, psycholog, terapeutka, pedagog, seksuolog. W swojej twórczości opisuje zazwyczaj ludzkie dramaty, przeplatane szczęściem ulotnych chwil. Ze względu na swoją pracę w szkole „siedzi młodzieży w głowach” i dlatego najlepiej czuje się w gatunkach NA i YA oraz w obyczajówkach z elementami psychologicznymi.


TMS - Tylko magia słowa | KK - Karolina Klimkiewicz

TMS: Gdybyś miała złotą rybkę, która spełni Twoje trzy życzenia, to o co byś ją poprosiła?
KK: O zdrowie dla siebie i dla swoich bliskich, rodziny i przyjaciół. Bez względu na wszystko życie, cały czas pokazuje mi, że zdrowie jest najważniejszą wartością i gdy je tracimy, sypie się cały świat i zabiera całkowicie poczucie bezpieczeństwa. Zapewne jak większość pisarzy chciałabym zobaczyć ekranizację swojej powieści, więc miło by było ujrzeć swoich bohaterów i historię, która powstała w mojej głowie na dużym ekranie w kinie. A trzecie życzenie oddałabym synowi. Myślę, że ogólnie mogę nazwać się szczęśliwym człowiekiem, a z życzeniami nie można przesadzać. 

TMS: Czy piszesz aktualnie jakąś powieść? Na jakim etapie jesteś? A może dopiero planujesz? Jeśli tak, to co to będzie? Masz już może tytuł? Gatunek? Opowiesz coś o niej?
KK: I piszę i planuję, ale to chyba taki niekończący się proces. Jedno się zaczyna, a w głowie już kolejne pomysły. Obecnie pisze dwie książki, thriller psychologiczny z Agatą Czykierdą-Grabowską oraz książkę dla dzieci. W głowie mam kryminał, chciałabym się sprawdzić w nowych gatunkach i zobaczyć co z tego wyjdzie. Na razie nie chce za dużo zdradzać, bo fabuła wciąż ewaluuje, ale mam nadzieję, że gdy już się uda skończyć (bo to nie jest aż tak oczywiste) i trafi w ręce czytelników, to będą usatysfakcjonowani. 

TMS: Czy planujesz w głowie (na papierze lub w notatniku) pomysły na kolejne książki?
KK: Różnie. Każdy pomysł zaczyna się w głowie. Zazwyczaj staram się go usystematyzować na papierze, ale moje książki zazwyczaj żyją własnym życiem i moje plany nijak się mają, do fabuły, która powstaje w rzeczywistości. 

TMS: Co jest Twoją inspiracją do pisania?
KK: Nie powiem chyba niczego odkrywczego, ale życie. Historie zwykłych ludzi, takich z krwi i kości, ich bolączki, lęki, nadzieje. 

TMS: Kiedy narodziła się Twoja miłość do książek?
KK: Od dziecka. Zawsze wieczorem tata przed snem czytał mi lub opowiadał wymyślone historie. Najbardziej lubiłam opowieści z książki „Bajarka Opowiada” autorstwa Marii Niklewiczowej. Pierwszy sklep, do którego zawsze musiałam wejść to była księgarnia. Pierwszym autorem, którego pokochałam całym sercem jako gimnazjalistka i przeczytałam wszystkie jego książki był Paulo Coelho. Wiem, że nie każdy szanuje tego autora i uważa go za grafomana. Dla mnie jednak szczególnie w okresie, w którym odkrywałam samą siebie, gdzie szukałam odpowiedzi kim jestem, kim chce być, o co chodzi w tym dziwnym świecie, był nieocenioną pomocą, a jego książki, bardzo mocno rezonowały z moimi potrzebami i wrażliwością. 

TMS: Czy trudno było napisać swoją pierwszą książkę? Jaki jest jej tytuł? Jakie emocje Ci towarzyszyły? Jakie przeszkody stały na Twojej drodze?
KK: Moja pierwsza książka (o czym mało kto wie, bo jest wydana pod panieńskim nazwiskiem) to była książka fantasy wydana w 2012 roku, choć zaczęłam ją pisać jako nastolatka w liceum. Książka nosi tytuł „Feniks-początek” i była wydana w wydawnictwie Radwan. O dziwo wydawnictwo odezwało się bardzo szybko, bo w przeciągu około dwóch tygodni. Pamiętam, że byłam bardzo szczęśliwa i nie mogłam w to uwierzyć. Cały proces przebieg sprawnie, aczkolwiek jakoś pół roku po premierze, wydawnictwo się zamknęło i książka umarła. Poza niektórymi bibliotekami, książka nie jest już nigdzie dostępna. Nawet kiedyś planowałam ją zredagować i wydać ponownie, bo uważam, że mimo wielu błędów, które dziś dostrzegam sam jej przekaz i wartość, nadal zostają aktualne i ważne.  

TMS: Czy pisząc książkę, utożsamiasz się ze swoimi bohaterami?
KK: Już teraz nie. Oczywiście oni rodzą się w mojej głowie, więc muszą coś mieć ze mnie, z mojego wyobrażenia, postrzegania świata. Ale staram się, żeby byli sobą, mieli swoje marzenia, swoje pasje, swoje przywary i zasoby. Chce oddać im 100% autentyczności. 

TMS: Jakie emocje towarzyszyły Ci, kiedy trzymałaś swoją debiutancką powieść w dłoniach? Czy przy kolejnych wydanych papierowych dzieciach jest tak samo?
KK: U mnie każda książka to trochę inna moja opowieść, to inne emocje i inny przekaz. Ale za każdym razem gdy jest premiera i pierwszy raz biorę swoją powieść w dłonie mam takie uczucie „udało się, kolejny raz Ci się udało” i czuję dumę i chyba nadal, to małe niedowierzanie, że ta mała Lola, która w szkole była raczej dzieckiem słabym, z problemami, w którą chyba żaden nauczyciel nie wierzył dziś może nazwać się pisarką. 

TMS: Który ze znanych autorów jest Twoim ulubionym?
KK: Jak wspomniałam wyżej, kiedyś to był Paulo Coelho i mimo, że dziś patrzę już na jego książki w inny sposób, nie mogę i nie chce umniejszać jego wartości w moim życiu i tym, że też w jakiś sposób ukształtował mnie jako pisarkę. Dziś nie mam jednego ulubionego autora. Ostatnio Michał Śmielak jest w moim TOP, czekam teraz na jego najnowszą książkę „Łowca Potworów”. Bardzo lubię serię Katarzyny Bondy z Leną Silewicz. Jeśli chodzi o młodzieżówki to Agata Czykierda-Grabowska, myślę, że mamy podobną wrażliwość, część życiowych rodzicielskich doświadczeń i dlatego i prywatnie i „zawodowo” odbieramy na podobnych falach i mam większość jej książek, które zawsze czytam ze łzami i uśmiecham na twarzy. Mogłabym też wymienić wielu zagranicznych autorów, ale myślę, że gdybym zaczęła opisywać każdego autora, który jest mi bliski i w jakiś sposób jego książki są dla mnie ważne, to nie starczyłoby miejsca. 

TMS: Po jaki gatunek najczęściej sięgasz i czytasz?
KK: Mój gust jak w muzyce jest szeroko eklektyczny. Nie ma jednego gatunku, jednego stylu, czy jednej tematyki. To zależy od nastroju, potrzeby, etapu życia na którym akurat jestem. 

TMS: Gdyby miano zekranizować Twoją książkę „Najskrytsze miejsca duszy” – kogo z show biznesu widzisz jako swoich bohaterów?
KK: Gdy pisałam książkę, to Hiacyntę wyobrażałam sobie jak Maję Kowalską (Maja sama obecnie wydała swoją powieść, „Porcelanka” jest przepiękna). Do roli Teodora widziałam Maksa Behr. 

TMS: Czy kiedykolwiek myślałaś, że będziesz pisarką?
KK: Marzyłam o tym, ale było to jedno z takich marzeń „do złotej rybki”. Nierealne, poza moimi możliwościami, trochę z obszaru tych małych, osobistych cudów. 

TMS: Jak zareagowałabyś na to, gdybyś przyjechała do obcego miasta, a ktoś rozpoznałby cię i poprosił o autograf? (Tak po prostu, bez żadnej okazji?)
KK: Byłabym mocno zaskoczona. Bo nie sądzę, że jestem rozpoznawalna. Ale zapewne podziękowałabym, troszkę speszyła, porozmawiała, obdarowała uśmiechem. Raz w pociągu, gdy jechałam na uczelnię, widziałam jak jakaś młoda osoba, czyta moją książkę. I już samo to sprawiło, że poczułam takie ciepło na serduszku. 

TMS: Jak radzisz sobie z negatywnymi opiniami, recenzjami lub konstruktywną krytyką?
KK: Dziś myślę, że dobrze. Nie ma mojej zgody na hejt i on zawsze wzbudza mnie we wiele emocji i sprzeciwu. Jeśli chodzi o krytykę to, mimo że boli i uwiera i dotyka pewnej czułej struny bardzo ją cenię, szanuję i jestem zwolenniczką konstruktywnej krytyki. Oczywiście nie zawsze się z nią zgadzam, ale wychodzę z założenia, że to właśnie uwagi i krytyka, nas rozwijają, uczą i sprawiają, że stajemy się coraz lepszym specjalistą w danej dziedzinie. 

TMS: Którą z wydanych powieści darzysz największym sentymentem i dlaczego?
KK: „Jeśli tylko…” oraz „Marzenia mają twoje imię” te dwie pozycje są dla mnie najbardziej osobiste, intymne i takie moje. 

TMS: Co jest twoim zdaniem najtrudniejsze w wydaniu książki? Proces pisania, szukania wydawcy, dalszej pracy nad powieścią, a może promocja?
KK: Dziś w tym momencie moja własna głowa. Rynek wydawniczy nie jest łatwym miejscem dla ludzi wrażliwych. Obecnie autor musi poza pisaniem też się sprzedać. Stać się pewnego rodzaju towarem. Nie każde wydawnictwo jest też uczciwe i podchodzi partnersko do pisarza. Mam mocno osadzone poczucie własnych granic i to, czego oczekuje od wydawnictwa (i to nie są pieniądze). Ja nie żyję z książek, jestem psychologiem, wykładowcą, szkoleniowcem, psychoterapeutką i to jest mój zawód, to jest przestrzeń, w której zarabiam. Pisanie ma być moją pasją, przyjemnością, ale przede wszystkim dialogiem między mną a czytelnikiem. Chcę, żeby książka była ważna, dopracowana, z szacunkiem do czytelnika. I nie zawsze zgadzam się z wizją wydawnictwa, mimo, że zawsze staram się te wizję przedstawić przed podpisaniem umowy, żeby obie strony wiedziały, czy ta współpraca jest dla nich. Niestety mam doświadczenia w których przed podpisaniem umowy na coś się umawiam, tworzymy zapis w umowie dotyczący tych ustaleń, a później, gdy te ustalenia są łamane a ja się temu sprzeciwiam, odwołuje na umowę, na nasze ustalenia, na zasady, to wychodzę na tą złą, roszczeniową itp. Mam poczucie, że albo pisarz zgadza się na wszystko, albo jest odbierany jak „rozkapryszony bachor”, „problemowy”, a że pisarzy jest więcej niż wydawców i wydawnictwa otrzymują masę propozycji dziennie, to takich „problemowych” mogą się pozbyć, bo na ich miejsce wskoczy kolejny „baranek”. 

TMS: Co doradzisz osobie, która pracuje nad swoją pierwszą powieścią i drży nad słowem „koniec”? 
KK: Lęk jest najgorszym doradcą, jeśli go posłuchasz nigdy się nie rozwiniesz, zawsze będziesz stać w miejscu w obawie przed jutrem. A jutro jest straszne „tylko” w naszej głowie. Bo co najgorszego może się stać…? 

BARDZO chciałabym podziękować autorce, Karolinie, za możliwość przeprowadzenia tej rozmowy. Jak sami widzicie, każdy autor jest inny i od każdego dowiemy się czegoś innego, wyciągniemy inne lekcje. Za to cenię te rozmowy. :)



JEŚLI TYLKO... -> RECENZJA  
WYBACZ MI #1 -> RECENZJA
MARZENIA MAJĄ TWOJE IMIĘ -> RECENZJA
POZOSTANIESZ MOIM SNEM -> RECENZJA
UKRYTE W CISZY -> RECENZJA 
TO BYŁ TYLKO ŻART -> RECENZJA
NAJSKRYTSZE MIEJSCA DUSZY -> RECENZJA

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Chciałabym podziękować Wam za każde odwiedziny, za każde przeczytane słowo, to wiele dla mnie znaczy, naprawdę. Lubię dyskutować, więc jeżeli podejmiecie się dyskusji, napiszecie choćby kilka słów, ja będę szczęśliwa i zawsze odpowiem.
Raz jeszcze, dziękuję. ♥

Opisy książek w większości nowych postów pochodzą z lubimyczytać bądź niektóre wymyślam sama. ;)